Παρασκευή 8 Απριλίου 2016

Κριτική: Ο Αστακός (The Lobster, 2015)

από την Αθηνά Παπαδοπούλου

Η ταινία μας μεταφέρει σε μια μελλοντική κοινωνία, όπου όλοι όσοι μένουν μόνοι (ανύπαντροι, χωρισμένοι, χήροι/χήρες κλπ.) υποχρεούνται να φιλοξενηθούν στο Ξενοδοχείο για 45 ημέρες, προκειμένου να βρουν ταίρι. Αν αποτύχουν, μετατρέπονται σε ένα ζώο της επιλογής τους και αφήνονται ελεύθεροι στο Δάσος, τόπος κατοικίας των στιγματισμένων Μοναχικών.
Ο Γιώργος Λάνθιμος καταφέρνει να στήσει ένα άκρως σουρεαλιστικό σκηνικό, στα πλαίσια του οποίου αναγνωρίζουμε την αλληγορία για τις κοινωνικές συμβάσεις γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις. Πρόκειται για έναν αυτόνομο κόσμο,  τη λογική του οποίου μπορούμε να αντιληφθούμε από την αρχή του έργου. Η ταινία φαίνεται να χωρίζεται σε δύο μέρη, όσες και οι βασικές τοποθεσίες που μας παρουσιάζονται. Στο πρώτο μισό της ταινίας παρακολουθούμε την κοινότητα του Ξενοδοχείου καθώς και τους κανόνες που διέπουν τη λειτουργία του, ενώ στη συνέχεια μεταφερόμαστε στο Δάσος και την ομάδα των Μοναχικών, μεταξύ των οποίων το φλερτ, ο έρωτας και κάθε είδους ρομαντικό συναίσθημα είναι απαγορευμένα! Ωστόσο, οι χαρακτήρες που αναζητούν σύντροφο τείνουν να δείχνουν ρομποτικοί, σε αντίθεση με τους Μοναχικούς, που ίσως φέρουν περισσότερα συναισθήματα από αυτά που αφήνουν να εκδηλωθούν! 
Ως προς τη σκηνοθεσία, έχουμε μια μίξη ρεαλιστικών στοιχείων με στοιχεία περισσότερο θεατρικά, με αποτέλεσμα αυτό το σουρεαλιστικό σκηνοθετικό δημιούργημα. Επίσης, ο τρόπος με τον οποίο τοποθετείται η μουσική στην εκάστοτε σκηνή, προσδίδει ένα ρετρό χαρακτήρα στην ίδια την σκηνοθεσία, δημιουργώντας την εντύπωση πως πρόκειται για ταινία τρόμου του προηγούμενου αιώνα! Φαινομενικά παράλογοι διάλογοι, συμβατοί, όμως, με τις επιταγές της συγκεκριμένης κοινωνίας, αντιφάσεις και ευτράπελα καθιστούν τον Αστακό κάτι ανάμεσα σε ρομαντικό κοινωνικό δράμα και μαύρη κωμωδία, πράγμα που διευκολύνει και το κοινό ως προς την κατανόηση της ταινίας. Μια ταινία σίγουρα πιο άνετη και πιο ευχάριστη σε σχέση με τον Κυνόδοντα (Dogtooth, 2009), χωρίς να λείπουν οι καινοτόμες ιδέες του Λάνθιμου και οι δυνητικά πολλαπλές ερμηνείες τους από τον σκεπτόμενο θεατή!
Το πρωτότυπο σενάριο και η αντισυμβατική  σκηνοθεσία που απαρτίζουν τη λανθιμική αισθητική, σε συνδυασμό με ένα καστ διάσημων ηθοποιών (Κόλιν Φάρελ, Ρέιτσελ Βάις, Λέα Σεϊντού κ.α.), συνθέτουν ένα βολικό κινηματογραφικό πακέτο που θα ικανοποιήσει τόσο τους σινεφίλ όσο και αρκετούς από τους λάτρεις πιο εμπορικών ταινιών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δείτε επίσης

Ζώνη 5 (Κριτική Βιβλίου)

από την Γεωργία Παπαδοπούλου Περιγραφή: «Καλώς ήρθατε στη ΖΩΝΗ ΠΕΝΤΕ. Εδώ απαγορεύΟΝται η θλίψη και κάθε της έκφραση. Εδώ απαγορεύΟΝται το...